Ειναι ηδη πολλα χρονια που δεν αντεχω την Αθηνα. Ειχε ηδη γινει χαλια πολυ πριν ερθω εγω -και συνεχισε να ειναι μετα την αναχωρηση μου. Χρονια τωρα αποκοιμιεμαι το βραδυ ονειρευομενος μιαν αλλη Αθηνα. Κυριολοεκτω. Συσσωρευμενο αγχος. ΠΛακωμα στο στηθος. Ανεξηγητη ενταση παρα τη νυστα. Ο μονος τροπος για να χαλαρωσω και να κοιμηθω ειναι να ονειρευτω μιαν αλλη Αθηνα. Αρχικα. Μετα, με αυτην σαν προτυπο, μιαν αλλη Ελλαδα. Που και που το συνεχιζω. Το καλο αποτελεσμα γινεται θετικο παραδειγμα για τους βορειους γειτονες και στους οποιους το "εξαγουμε" σαν κουλτουρα, σαν νοοτροπια.
Τα τελευταια 2 χρονια σκεφτομουν να γραψω καπου αυτες μου τις σκεψεις. Γιατι; Για να τις κανω πραξεις; Οχι. Να τις γραψω οπως γραφω ενα μυθιστορημα.Μονο.Για να θυμαμαι το ονειρο μου πριν αλλοτριωθω και εγω πληρως απο την ιδια τη ζωη και το πεπρωμενο μου.
Αυτα λοιπον ειναι απλως ενα ονειρο.
